Geplaatst inVrij Nederland mei 2007

Een geluk bij een

ongeluk

Het begint ermee dat ik droge herfstblaadjes in de tuin zie ritselen en denk: wat gek toch, dat ‘t  helemaal geen geluid maakt. Pas als ik er met mijn neus bovenop ga staan en me scheel concentreer, krijg ik iets mee van dat heerlijke najaarsgeknisper.
Merkwaardig.
Dan blijf ik opvallend bedaard op de bank zitten als mijn zoon opspringt en ineens doelgericht de kamer uitloopt. Verwilderd kijk ik hem na. Wat, wat?
De voordeurbel.
Ik ben op een feestje en het valt me op dat alle mensen daar dermate hinderlijk door elkaar heen roezemoezen dat ik degene die naast me staat niet kan verstaan. Ik tuur naar zijn mondbewegingen, ik houd mijn oor dichterbij, maar alleen door listig plak- en knipwerk van flarden tekst kan ik de lijn van zijn betoog volgen.
Dodelijk vermoeiend.

>>Lees verder